شيطانى ضعيف مىشود و شعله‌ى آتش تكبر به سردى و خاموشى مىگرايد و به جاى آن ، حسّ برادرى و مساوات و مواسات جايگزين مىشود . و همچنين آن فقيرى كه در اثر فقر ، عقده‌ى حقارت او را مىآزارد و خود را از دايره‌ى انسانيت دور مىشمارد و براى وجود خود احترامى قائل نيست ، وقتى در هر روز چندين مرتبه بدون كوچك‌ترين امتيازى با اغنيا و ثروتمندان و افرادى كه صاحب شهرت و مقامى هستند در صف واحد قرار گرفت ، كم‌كم براى خود شخصيت قائل مىشود و خود را در رديف ديگران بدون امتياز مىبيند و از طرفى دست به تملق و چاپلوسى آن‌ها نمىزند و در نتيجه از حقارت نفس مصونيت پيدا مىكند . ايجاد چنين حالتى موجب مىشود : اوّلًا در شدائد و مصائب ، بردبار و شكيبا شود و ناسپاسى و كفران را دور بريزد . ثانياً با اعتماد به نفس ، ديگر گرد تملق و چاپلوسى نمىگردد . ثالثاً چون دانست با اغنيا و ثروتمندان فرقى در خلقت ندارد ، در مقام فعاليت بر مىآيد واعتماد به نفس پيدا مىكند . آرى به وسيله‌ى نماز حسّ نوع دوستى و ديگر نوازى تقويت مىشود ، غنى و فقير در صف واحد از حال هم با خبر مىشوند . كم‌كم تعاون اجتماعى و جاذبه‌ى مساوات و مواسات اسلامى دامنگير او شده ، همانطور كه در نماز با زبان ، خيرخواه ديگران و موظف به دعا و نيايش